უახლესი

ბოლო წლების განმავლობაში ბუნებრივი სტიქიური მოვლენებით გამოწვეულმა კატასტროფებმა – ვერეს ხეობის წყალდიდობამ, შოვის ტრაგედიამ, მეწყერმა და წყალდიდობამ გურიაში, დევდორაკის მყინვარის ჩამოშლამ, თუშეთის ხანძარმა, ხარაგაულის მეწყერმა – კიდევ ერთხელ დაგვანახა სახელმწიფოს უუნარობა, გაუმკლავდეს კლიმატის ცვლილებებით გამოწვეულ მომეტებულ ბუნებრივ საფრთხეებსა და კატასტროფების რისკებს. ქვეყანაში არსებული არასაკმარისი რესურსების მიუხედავად, მიგვაჩნია, რომ შესაძლებელი იყო ადამიანური მსხვერპლისა

არსებული პრობლემები: სტრატეგიული და ინსტიტუციური დონე: * ქვეყნის თავდაცვის სისტემის მშენებლობა ვერ იქცა გრძელვადიანი პოლიტიკური კონსენსუსის საგნად. თავდაცვის მოდელის, მისი მატერიალური და ფინანსური უზრუნველყოფის შესახებ არასდროს ყოფილა ფართო საზოგადოებრივი დისკუსიები და გრძელვადიანი ხედვის ჩამოყალიბების მცდელობა. შესაბამისად, თავდაცვის ბიუჯეტის მშპ-თან მიმართებით ზრდის საკითხი არ წარმოადგენს ფართო კონსენსუსის საგანს და არ შეესაბამება საქართველოს